Jeśli chcesz otrzymać ZA DARMO wtyczkę do WordPress, która będzie wyświetlać taką reklamę – skontaktuj się!

Oto sposób na to jak zrobić do niej grafikę:

Brak podobnych wpisów.

Snoopy

Snoopy.php jest klasą PHP imitującą przeglądarkę internetową.

Za jej pomocą w łatwy sposób pobierzemy stronę, wyślemy tablicę POST, czy sparsujemy HTML.

Dodatkowym atutem tej klasy jest prostota w użyciu.

Aby użyć klasy wystarczy za pomocą dyrektywy include lub require dołączyć klasę do naszego skryptu.

Pracę ze Snoopy zaczynamy od stworzenia obiektu

$nazwaZmiennej = new Snoopy();

Dostępne metody to:

1. $nazwaObiektu->fetch($URI) – wymaga jako parametr adres URL. Zwraca wartość logiczną i pobraną stronę dostępną poprzez $nazwa_obiektu->result. Rezultat jest typu String, więc by wyświetlić pobraną stronę, wystarczy echo $nazwaObiektu->result.
2. $nazwaObiektu->fetchform($URI) – pobiera formularze ze strony. Wymaga adresu URL jako parametru. Zwraca wartość logiczną oraz pobrany formularz dostępny za pomocą $nazwaObiektu->result. Tak jak w poprzedniej metodzie – rezultat jest typu String.
3. $snoopy->fetchlinks($URI) – pobiera wszystkie linki znajdujące się na stronie, której adres jest podany w parametrze. Tak jak w poprzednich metodach, rezultaty są dostępne w $nazwaObiektu->result. Zwracany rezultat jest typu tablicowego. Aby wyświetlić wyniki, trzeba użyć pętli foreach lub rekurencyjnej metody wyświetlania zawartości tablic print_r($nazwaObiektu->result).
4. $nazwaObiektu->fetchtext($URI) – działa analogicznie do poprzedniej, ale jako wynik otrzymujemy tekst ze strony.
5. nazwaObiektu>submit($URI) – to jedna z ciekawszych metod. Metoda wymaga jednego parametru: adresu URL. Można też dodać dwa opcjonalne parametry: tablicę wartości POST oraz ścieżkę wgrywanego pliku. Tablica wartości powinna mieć postać $formVars[name]=’value’.

Jeżeli chcemy obsłużyć wysyłanie metodą GET, musimy spreparować URL w ten sposób http://adres.strony.pl/?name=value&name1=value…

Jeżeli program nie działa tak jak tego oczekiwaliśmy możemy debugować jego działanie, sprawdzając błędy generowane przez klasę Snoopy, odwołując się do pola $nazwaObiektu->error.

Podobne wpisy:

1. Automatyczne tworzenie dokumentacji PHP
2. Przeczytaj to później, czyli „Lisek” dla zabieganych!

Bardzo często zdarza mi się zacząć czytać interesujący artykuł na stacjonarnym komputerze, a dokończyć czytać w wolnej chwili. Nie zawsze mam możliwość dokończenia czytania na tym samym komputerze lub odłożyć na później i nie przeczytać wcale.

Aby zapobiec takiej sytuacji, korzystam z dodatku do Firefoksa Read It Later (dodatek działa także na wielu innych przeglądarkach).

Za pomocą jednego przycisku mogę oznaczyć stronę do przeczytania później i w wolnej chwili (na przykład podróżując komunikacją miejską) dokończyć czytać stronę za pomocą wbudowanej przeglądarki w telefonie. Dodatek ten współpracuje z wieloma przeglądarkami, w tym Firefox, Chrome, Internet Explorer, Safari oraz z telefonami iPhone/iPad, Android, Blackbery, WebOS.

Plugin można ściągnąć na stronie:

http://readitlaterlist.com

Przy uruchamianiu dodatku trzeba podać swój adres mailowy. Strony dodajemy za pomocą żółtej strzałki obok adresu strony, a strony odłożone na później przeglądamy za pomocą czarnej strzałki w prawym górnym rogu (naciskając ten przycisk uzyskujemy także dostęp do menu).

Aby mieć dostęp do odłożonych na później stron, możemy wybrać pomiędzy dwoma opcjami albo  zainstalować na innej przeglądarce dodatek Read It Later i podać taki sam adres mailowy lub zalogować się na stronie dodatku i podać swoje dane dostępowe do pluginu.

Read It Later umożliwia także wprowadzenia hasła dla większej ochrony prywatności.

Podobne wpisy:

1. „Oswajanie lisa”, czyli pluginy do Firefoksa – część 1

Firefox zyskał dużą popularność między innymi dzięki możliwości zwiększenia funkcjonalności poprzez pluginy (wtyczki).

Istnieją tysiące dodatków do tej przeglądarki. Postaram się omówić kilka wtyczek przydatnych przy tworzeniu i pozycjonowaniu stron.

SeoQuake

To jedna z ciekawszych wtyczek do „liska”, kompatybilna z przeglądarką w wersji od 3,5 do 4. Jest to typowy program do podawania parametrów SEO strony.

To, co odróżnia od konkurencji, to możliwość sprawdzania parametrów do wielu stron naraz. Jedynym ograniczeniem co do ilości sprawdzanych stron jest 1000 zapytań do Google (z jednego adresu IP) z którego korzysta dodatek.

SeoQuake sprawdza takie parametry dla strony, jak:

• PageRank,
• Google Index,
• Yahoo Links,
• Yahoo Domainlinks,
• Bing Index,
• Alexa Rank

i wiele innych – dostępne są 72 parametry.

Otrzymane wyniki możemy zapisać do pliku CSV. Dodatek sprawdza nasycenie słów kluczowych i meta tagi.

SeoQuake jest jednym z lepszych narzędzi do analizy własnej strony pod kątem seo jak i analizy konkurencji.

Plugin dostępny jest pod adresem:

http://www.seoquake.com

Seo for Firefox

Innym bardzo rozbudowanym narzędziem ułatwiającym pozycjonowanie strony jest Seo for Firefox.

Jest to zespół narzędzi do pobrania ze strony producenta, umożliwiający sprawdzanie parametrów SEO strony oraz sprawdzania pozycji fraz w wynikach wyszukiwarek dla danej strony (po doinstalowaniu RankChecker).

Narzędzie w działaniu jest bardzo podobne do SeoQuake’a. Posiada – tak jak swój konkurent – ogromne możliwości konfiguracji.

Aby mieć możliwość pobrania dodatku do przeglądarki, należy zarejestrować się na stronie:

http://seobook.com

Miłego korzystania

Podobne wpisy:

1. Przeczytaj to później, czyli „Lisek” dla zabieganych!
2. Sprawdzanie pozycji strony w Google na wybrane słowo kluczowe

Może wydawać się, że tworzenie dokumentacji jest uciążliwym elementem procesu wytwarzania oprogramowania, ale powstało wiele przydatnych aplikacji, by zautomatyzować ten proces i sprawić by był on łatwy w zrealizowaniu. Omówię tutaj jeden z bardziej popularnych pakietów o nazwie PhpDocumentor – aplikacja ta wchodzi w skład repozytorium PEAR, co oznacza dla programisty gwarancję wysokiej jakości i niezawodności.

Instalacja phpDocumentor

Jest kilka możliwości zainstalowania aplikacji. Najprostszą będzie użycie instalatora PEAR (dla Linuksa):

pear install PhpDocumentor

Pakiet można też pobrać ręcznie z oficjalnej strony http://www.phpdoc.org/ co raczej jest trudniejszym sposobem i nie będę go omawiał tutaj.

Po zainstalowaniu phpDocumentor dostajemy do ręki potężne narzędzie do tworzenia dokumentacji naszych skryptów.

Program tworzy automatycznie dokumentację na temat skryptu PHP, listując występujące w nim funkcje, klasy i metody, ale by tworzyć naprawdę wartościową dokumentację, należy w odpowiedni sposób komentować swój kod źródłowy. Komentarze są tworzone za pomocą:

/**

* description

*@tag

*/

W środku powinien być zawarty opis programu, jeżeli komentarz robimy na początku pliku. W kolejnych komentarzach poprzedzających funkcje, metody, wpisujemy przeznaczenie elementu kodu – jakie wartości zwraca oraz jakie parametry przyjmuje. Wewnątrz komentarza możemy stosować tagi:

@abstract – zaznaczenie metody abstrakcyjnej,

@access – możliwość oznaczenia private, public, protected,

@author – dla autora skyptu,

@example – wstawienie linku do zewnętrznego pliku z przykładowym użyciem klasy,

@param – opis parametrów,

@TODO – co zostało do poprawienia/zrobienia w kodzie,

@var – opis typu i przeznaczenia zmiennych.

Lista wymienionych tagów nie jest kompletna. Podane są tylko te najpopularniejsze. Większość IDE (środowiska programistyczne) posiada autopodpowiadanie tagów  (na pewno takie możliwości oferuje Eclipse-pdt i NetBeans ).

W środku komentarzy można wstawiać także znaczniki HTML.

Aby wygenerować dokumentację dla skryptów PHP, należy wydać z konsoli komendę phpdoc z odpowiednimi parametrami:

-d – dla folderu z którego mają być pobrane wszytkie pliki,

-ti – zmiana dmyślnego tytułu dla dokumentacji

-o – format generowanej dokumentacji – możliwe HTML (domyślny), PDF  i wiele innych,

-pp – publikuje także prywatne pola i metody klasy domyslnie ustawione na false,

-t – folder do którego ma być skopiowana dokumentacja.

Artykuł nie opisuje wszystkich możliwości narzędzia, a tylko te najczęściej używane. Więcej informacji można znaleźć na oficjalnej stronie pakietu lub wpisując w konsoli man phpdoc.

Podobne wpisy:

1. Snoopy.php – alternatywa dla cURLa

Obsługa nowych Linuksów jest bardzo prosta i przyjemna w porównaniu z systemami sprzed kilku lat. Za pomocą myszki i graficznych konfiguratorów można z powodzeniem używać systemu nie odpalając konsoli systemowej.

Są dwa powody dla których warto zaprzyjaźnić się z czarnym ekranem konsoli:

• aplikacje wykonywane w konsoli działają dużo szybciej,
• i drugi powód – być może nawet ważniejszy – jeżeli jakaś aplikacja sprawi, że system działa niestabilnie, najprościej jest ją zamknąć z konsoli.

Konsola w 90% odpali się ze względu na niewielkie ilości zasobów, jakie wymaga od komputera.

W dalszej części artykułu podam kilka absolutnie niezbędnych poleceń.

Pierwszą, najbardziej widoczną cechą odróżniającą „pingwina” od Windowsa, jest struktura katalogów. Dla użytkownika wychowanego na okienkach ciężko jest przyzwyczaić się do braku „c:/”.

Linux opiera się na plikopartycjach. Nie istnieją wyraźnie wyodrębnione partycje. Zamaskowane są one w postaci katalogów znajdujących się w katalogu „/mnt”. Wszystkie inne urządzenia, typu napędy CD-ROM, dyski USB także montowane są w tym folderze (czasami są montowane w folderze „/media”). Współczesne systemy montują automatycznie podłączone urządzenia.

Innymi ważnymi katalogami są:

• „/bin” – folder, w którym trzymane są aplikacje systemowe, np. cp – aplikacja do kopiowania plików;
• „/boot” – folder, z którego odpalany jest system przy starcie;
• „/etc” – miejsce, gdzie przechowywane są pliki konfiguracyjne.

Folderem nadrzędnym do wszystkich jest „/”. Aby przejść do tego katalogu należy wydać polecenie

cd /

Każdy użytkownik posiada swoją własną przestrzeń, w której może składować swoje dokumenty. Jest to o tyle dobry sposób, że tylko dany użytkownik i administrator systemu może przeglądać pliki. Prywatna przestrzeń użytkownika, zwana katalogiem domowym, znajduje się w folderze o takiej samej nazwie jak nazwa użytkownika. Folder ten znajduje się w katalogu „/home”, który zawiera katalogi domowe wszystkich użytkowników.

UWAGA! W systemach uniksopodobnych separatorem w ścieżce jest znak „/” w odróżnieniu od Windowsa gdzie slash jest pochylony w drugą stronę.

Wchodzenie do katalogów – polecenie „cd”

Polecenie „cd” powoduje wejście/wyjście do/z folderu. Aby wejść do konkretnego folderu należy podać bezwzględną ścieżkę do folderu. Wydawać się to może zadaniem trudnym do zrealizowania, ale naciskając dwukrotnie przycisk tabulacji, uzyskujemy podpowiedź. Trick z podwójnym naciśnięciem klawisza tabulacji wyświetli wszystkie foldery oraz komendy pasujące do tego co napisaliśmy. Im więcej wpiszemy, tym mniej wzorców będzie pasować i tym mniej podpowiedzi otrzymamy, ale będą one bardziej trafne. Jeżeli chcemy wejść do folderu podrzędnego wobec naszego katalogu domowego możemy posłużyć się poleceniem

cd ~/nazwa_katalogu_podrzędnego

Jeżeli chcemy wejść do folderów podrzędnych, nie musimy podawać całej ścieżki bezwględnej. Wystarczy podać „cd nazwa_folderu_podrzędnego”.

UWAGA! W Linuksie, w nazwach katalogów, nie dozwolone jest wstawianie spacji. Jeżeli przeglądamy pliki/foldery utworzone w Windowsie, zawierające znak spacji, musimy stosowac znak ucieczki „\”, na przykładzie wygląda to tak:

cd moj\ folder

Jeżeli chcemy przejść poziom wyżej używamy cd ..

Listowanie zawartości katalogów – polecenie„ls”

Innym podstawowym poleceniem jest listowanie folderów i plików za pomocą polecenia „ls”. Występuje ono w dwóch wariantach. Jeżeli wydamy samo polecenie ls, wyświetlimy zawartość bieżącego folderu (folderu w którym obecnie znajdujemy się), ale możemy podać ścieżkę dostępu do pliku, by wylistować zawartość innego folderu niż bieżący.

Polecenie ls wyświetla minimum informacji w postaci nazwy folderów i plików. Te pierwsze od drugich rozróżnialne są graficznie za pomocą znaku „/” na końcu nazwy.

Przykład: nazwa_pliku, nazwa_folderu/

Możemy zmodyfikować działanie polecenia ls dodając parametry. Parametry dodawane są na końcu polecenia i w przypadku gdy są jednoznakowe, poprzedzone są „-” (znak minus), a w przypadku wieloliterowych poprzedzone są „–” (2 znaki minus).

Pierwszym opisywanym parametrem jest parametr „l”. Wydając polecenie „ls -l” uzyskujemy dużo bardziej szczegółowe informacje na temat plików i folderów. Dowiadujemy się jakie uprawnienia są nadane (szerzej będzie to omówione dalej), kto jest właścicielem pliku, rozmiar pliku w bajtach, czas utworzenia. Lista jest dość szczegółowa ale nie jest kompletna, ponieważ nie zawiera plików ukrytych, których nzawa jest poprzedzona kropką.

Aby wyświetlić wszystkie pliki, łącznie z ukrytymi, trzeba użyć dodatkowego parametru „a”:

ls -la

dla pełnej listy z długim opisem,

ls -a

dla pełnej listy z krótkim opisem.

UWAGA! Rozmiar podawany dla folderów zawsze wynosi tyle ile rozmiar klastru na dysku. Rozmiar folderu nie jest sumą rozmiarów plików zawierających się w nim. Do sprawdzania rozmiaru folderu służy polecenie du wywoływane ze ścieżką do folderu (parametry -sh poprawiają czytelność otrzymanych wyników).

Istnieje o wiele więcej parametrów, których nie będę opisywał w tym artykule. Jest ich za dużo, by się wszystkich uczyć, a niektóre pewnie nigdy nie będą wykorzystywane przez czytelnika. Najłatwiejszym sposobem znalezienia informacji o potrzebnym nam parametrze jest wydanie polecenia „man”, na przykład man ls.

UWAGA! „man” jest podręcznikiem wywoływanym z konsoli. Niestety nie wszystkie dystrybucje wyświetlają go w języku polskim. Aby znaleźć interesujące nas informacje na temat składni polecenia należy wpisać w konsoli

man nazwa_polecenia

Aby wyjść z podręcznika należy wcisnąć ‘q’.

Jeżeli przeglądamy zawartość folderu zawierającego dużą ilość plików bardzo trudno będzie nam znaleźć to czego szukamy. Istnieje kilka sposobów, by ułatwić przeglądanie wyników:

1. ls -la |less – dzięki temu poleceniu możemy za pomoca kursorów – góra/dół – przesuwać o jedną pozycję w górę lub w dół. Aby przeglądać kolejne strony wyników, naciskamy klawisz spacji. Po skończeniu przeglądania listy wyników nie wychodzimy automatycznie do  konsoli. Aby wyjść z tego polecenia wciskamy ‘q’.
2. ls -la|more – polecenie to pozwala przeglądać kolejne strony wyników naciskająć klawisz spacji. W odróżnieniu od poprzedniego polecenia, mamy możliwośc tylko jednokierunkowego przeglądania listy. Po zakończeniu przeglądania listy, automatycznie wychodzimy do konsoli. Istnieje możliwość wcześniejszego wyjśća do konsoli naciskając ‘q’.
3. ls -la|grep szukany_wzorzec – jest to najbardziej zaawansowane narzędzie. Pozwala wyszukiwać konkretne pliki lub wzorce nazw wsród zwróconych wyników.
   Przykład: jeżeli chcemy sprawdzić czy w systemie jest zainstalowana przeglądarka Firefox wpisujemy w konsoli ls -la /usr |grep fire Jako rezultaty dostaniemy wszystkie programy, które zawierają w nazwie słowa fire. Prawdopodobnie nie będzie ich zbyt dużo. Jeżeli nie znajdziemy żadnego, znaczy, że nie mamy zainstalowanej przeglądarki. Więcej na temat polecenia grep w kolejnych artykułach.
4. Inną metodą jest zwrócenie wyników do pliku tekstowego i odczytanie listy ulubionym edytorem tekstu ls -la >rezultaty.txt Dzięki temu uzyskamy listę programów zapisaną w pliku tekstowym.

UWAGA! Operator „|” (‘pipe’) odpowiedzialny jest za przekazywanie rezultatów wykonywania jednego polecenia do drugiego.
Przykład: jeżeli chcemy wiedzieć ile mamy zainstalowanych programów w „/usr” sprawdzamy to za pomocą ls -la /usr | wc -l (wc -l zlicza wyświetlone linie). Operator „>” umożliwia przekazanie rezultatów działania polecenia na inne wyjście niż standardowe (standardowym wyjściem jest ekran monitora).

Kopiowanie plików

Jeżeli opanowaliśmy już sztukę poruszania się po strukturze folderów, przyszedł czas na modyfikowanie zawartości folderów. Aby skopiować plik z jednego miejsca na drugie wydajemy polecenie:

cp sciezka_do_kopiowanego_pliku folder_do_ktorego_chcemy_skopiowac

Polecenie ma szansę zadziałać jedynie w jednym przypadku: jeżeli kopiujemy własny plik do folderu do którego mamy uprawnienia do zapisywania. Jeżeli jesteśmy zwykłym użytkownikiem, na ogół jesteśmy ograniczeni do swojego folderu domowego.

Polecenie kopiowania, może przyjmować kilka przydatnych parametrów:

• r – kopiuje rekursywnie wraz z zawartością podkatalogów,
• f – wymusza nadpisanie pliku, jeżeli już istnieje taki, bez pytania o zgodę.

Przykład:

cp /home/aidem/1.txt /home/aidem/Dokumenty

Usuwanie plików

Aby usunąć plik należy wydać polecenie

rm nazwa_pliku

Polecenie to działa względem plików i pustych folderów. Jeżeli chcemy usunąć folder wraz z zawartością folderu, musimy zrobić to rekursywnie dodając parametr r.

Przykład:

rm -r /home/aidem/tmp/orbit-aidem/linc-*

usuwa wszystkie pliki które zawierają na początku ciąg „linc-”.

Jeżeli usuwamy dużą liczbę plików, za każdym razem będziemy dostawać monit z prośbą o potwierdzenie operacji. Jest to bezpieczna opcja chroniąca użytkownika przed przypadkowym usunięciem pliku ale jeżeli jesteśmy pewni bezpieczeństwa wykonywanej przez nas operacji, możemy użyć parametru „i”, by tylko raz zostać zapytanym o potwierdzenie dla wszystkich operacji.

UWAGA! W poleceniach cp i rm można używać masek. Można zastępować jeden dowolny znak, znakiem „?”, a dla dowolnego ciągu „*”.

Brak podobnych wpisów.

Własna wyszukiwarka Google? – to nie problem

Jak stworzyć wyszukiwarkę opartą na wynikach wyszukiwania Google oraz umieścić ją na własnej stronie WWW?

Odpowiedź na to pytanie jest relatywnie bardzo prosta:

Wejdź na stronę Google Custom Search i załóż ZA DARMO swoją wyszukiwarkę.

„Dzięki Twojej wyszukiwarce Google możesz wykorzystać możliwości Google i utworzyć dostosowaną wyszukiwarkę przeznaczoną dla Twojej witryny.” To jest cytat ze strony Google.

A teraz opiszę krok po kroku jak to zrobić…

Krok 1. Wejdź na stronę Google Custom Search aby założyć wyszukiwarkę.

Krok 2. Kliknij button [Utwórz Twoją wyszukiwarkę Google].

Krok 3. Skonfiguruj swoją wyszukiwarkę, podając odpowiednie dane do formularza (Nazwa, Opis, Język, Witryny do przeszukania, Wersje), zaakceptuj Warunki korzystania z usługi i zatwierdź przyciskiem [Następna].

Krok. 4. Wybierz lub dostosuj styl (wygląd) wyszukiwarki. W tym miejscu możesz także wypróbować swoją wyszukiwarkę zanim pobierzesz jej kod. Po ustawieniu wyglądu i ewentualnym przetestowaniu, zatwierdź przyciskiem [Następna].

Krok 5. Skopiuj widoczny kod wyszukiwarki (Kod obiektu Custom Search Element) i wklej go w wybrane miejsce w swojej witrynie (stronie internetowej).

Od tej chwili możesz się cieszyć własną wyszukiwarką Google

Zalety własnej wyszukiwarki:

• możliwość ograniczenia wyświetlania wyników z konkretnie zdefiniowanych stron – sam decydujesz, jakie strony będą brane pod uwagę podczas wyszukiwania,
• możliwość wyłączenia wyświetlania się reklam Google AdWords – linków sponsorowanych od Google,
• możliwość wyboru języka wyszukiwania,
• możliwość umieszczenia wyszukiwarki we własnej witrynie czy domenie,
• możliwość oznaczenia wyszukiwarki jako prywatnej,
• możliwość powiązania swojej wyszukiwarki z kontem AdSense i zarabiania na reklamach AdWords.

Podsumowując, utworzenie własnej wyszukiwarki wiąże się z poświęceniem od kilku do kilkunastu minut na jej założenie i skonfigurowanie. Potem już tylko używasz i zarabiasz…

Podobne wpisy:

1. Google wie wszystko… (część 1)
2. Google wie wszystko… (część 2)

Pozycjonowanie polega na zastosowaniu takich technik, które spowodują, iż Twoja strona internetowa będzie jak najbliżej pierwszego miejsca w wynikach wyszukiwania na zadane słowo kluczowe bądź frazę. Zachodzi też potrzeba mierzenia (sprawdzania) tych pozycji w wyszukiwarkach.

Jak w prosty sposób sprawdzić pozycję swojej strony w Google?

Pokażę Ci teraz jak można łatwo sprawdzić pozycję swojej (lub dowolnej) strony w wyszukiwarce. Dla naszych rozważań skupmy się na wyszukiwarce Google (www.google.pl).

Są na to 2 sposoby:

1. „Ręczne” sprawdzenie pozycji w wyszukiwarce.
2. Skorzystanie z zewnętrznego narzędzia umożliwiającego sprawdzanie pozycji.

Pierwszy sposób polega na wpisaniu do wyszukiwarki słowa kluczowego bądź frazy (zlepek słów kluczowych), zatwierdzenia zapytania oraz prześledzenia czy w wynikach wyszukiwania występuje nasza domena (np. Ctrl-F i tam wpisujemy naszą domenę).

Zalety: Wyszukiwanie jest w 100% zgodne ze stanem faktycznym i odzwierciedla rzeczywistą kolejność wyników, którą zobaczy użytkownik.

Wady: Wyszukiwanie takie jest żmudne i pracochłonne oraz istnieje duże prawdopodobieństwo, że przeoczymy naszą stronę w wynikach wyszukiwania, co może zaowocować stwierdzeniem, że brak jej w wynikach wyszukiwania na daną frazę.

Drugi sposób polega na użyciu zewnętrznego programu, w którym wypełniamy tylko 2 pola (słowo kluczowe oraz adres naszej strony) i czekamy na wynik, który pojawi się na tej samej stronie jako liczba. Polecam narzędzie SEO Tracker (seotracker.pl).

Zalety: Nie musisz liczyć „na piechotę” pozycji swojej strony, a także masz możliwość wyboru wyszukiwarki.

Wady: Mogą się pojawić problemy techniczne np. z serwerem, co zaowocuje błędem (ale raczej się to nie zdarza).

Osobiście jestem przekonany do stosowania obu sposobów zamiennie. Gdy spodziewam się wyniku wyszukiwania w pierwszej 10-tce wyników, stosuję pierwszą metodę, gdyż od razu widzę porównanie z konkurencją, natomiast z drugiego sposobu korzystam, kiedy chcę szybko sprawdzić pozycję mojej strony – niezależnie od miejsca w wynikach.

Serwis SEO Tracker – oprócz wyszukiwania pozycji słów kluczowych w wyszukiwarkach – umożliwia także sprawdzanie innych parametrów, takich jak: PageRank, Alexa Rank, Link Popularity, oraz Adres IP komputera, którego używasz.

Podobne wpisy:

1. Jak stworzyć własną wyszukiwarkę Google?
2. Google wie wszystko… (część 1)
3. „Oswajanie lisa”, czyli pluginy do Firefoksa – część 1

Tym razem opiszę jak wyszukiwać informacje w Google poprzez zadawanie odpowiednich zapytań wyszukiwarce.

Google Calculator

Zastanawiałeś się ile jest 55^100 (55 do potęgi setnej)?

Czy Twój kalkulator potrafi wykonać operacje na dużych liczbach?

Zazwyczaj wszyscy mamy łatwy dostęp do wyszukiwarki w postaci skrótów ikon na pulpicie. Wyszukiwarka Google zna odpowiedź na to pytanie jak i na wiele innych pytań natury arytmetycznej i jest łatwo dostępna. Jeżeli wpiszesz działanie arytmetyczne w oknie przeglądarki jako pierwszy rezultat dostaniesz gotowy wynik. np. wpisując w okno przeglądarki 500^50 dostaniesz jako wynik:

500^50 = 8.8817842 × 10¹³⁴

Kalkulator Google potrafi znacznie więcej: przeliczać liczby na system rzymski jak na poniższym przykładzie wpisując w oknie przeglądarki 2011 in roman otrzymamy

2011 = MMXI

Liczbę 2011 możemy także przeliczyć na inne systemy liczbowe: na postać binarną, ósemkową lub szesnastkową, wpisując 2011 in binary lub octal lub hex.

Konwerter jednostek miar

Używając paska wyszukiwarki, możesz też w łatwy sposób zamienić jednostki miar. Czy zdarzyło Ci się słysząc o cenie baryłki ropy zastanawiać się ile właściwie ta baryłka ma pojemności? Wydając zapytanie w postaci barrel in liters otrzymamy odpowiedź:

1 US beer barrel = 117.347765 liters

Bardziej popularne jednostki miar w Polsce można przeliczać podając polskie nazwy jednostek i używając spójnika „w” jak w poniższym przykładzie: cal w centymetrach otrzymamy odpowiedź:

1 cal = 2,54 centymetra

Inną ciekawą funkcją wyszukiwarki jest konwersja walut. Jeżeli jesteśmy ciekawi aktualnego kursu złotówki wobec dolara musimy wpisać w oknie przeglądarki dolar w złoty.

Konwersja działa także dla skrótów walut. Na przykład, jeżeli chcemy znać relację dolara kanadyjskiego do polskiego złotego, wpisujemy CAD w PLN.

Wszystkie wymienione przeze mnie powyżej konwersje mogą być poprzedzone liczbą, dzięki czemu możemy przeliczyć 5 dolarów 20 centów na euro lub 2,5 cala na metry. Separatorem części dziesiętnej jest „,” (przecinek) lub „.” (kropka).

Jeżeli planujemy uciec z szarej zimnej Polski, Google daje nam możliwość sprawdzenia pogody i aktualnego czasu w dowolnym miejscu na świecie. Wystarczy użyć polecenia

pogoda:nazwa_miasta

jeżeli chcemy sprawdzić aktualną pogodę i prognozowaną na kilka najbliższych dni, a

czas:nazwa_miasta lub nazwa kraju

jeżeli chcemy sprawdzić aktualny czas na świecie.

Podobne wpisy:

1. Google wie wszystko… (część 1)
2. Jak stworzyć własną wyszukiwarkę Google?
3. Sprawdzanie pozycji strony w Google na wybrane słowo kluczowe

Planuję napisanie serii artykułów o tym, że „Google wie wszystko”. Na początek będzie o linkowaniu i indeksowaniu.

Jeżeli regularnie linkujesz swoją stronę internetową, chciałbyś wiedzieć jak dużo linków i z jakich stron prowadzi do Twojej strony.

Umożliwia Ci to zapytanie:

link: nazwadomeny.pl

Jeżeli interesuje Ciebie czy na stronie, na której zgłaszałeś swój portal, został dodany link, możesz sprawdzić to wydając polecenie:

site:strona.ktora.sprawdzasz.pl nazwa.twojej.domeny.pl

Może się zdarzyć, że link został dodany do strony, ale jeszcze nie został zaindeksowany. Czasami wystarczy przejrzeć pamięć podręczną wyszukiwarki (tzw. cache), by zorientować się na ile aktualną kopię posiada Google. Sprawdzisz to komendą:

cache:nazwa.strony.pl

Sprawdzenie kopii strony daje też ciekawą informację jak często googlebot (robot Google przeszukujący Internet) odwiedza Twoją stronę. Im ciekawszą stronę masz dla Google, tym częściej jest ona indeksowana w zasobach tej wyszukiwarki.

Inną ciekawą informacją dla właściciela strony może być liczba podstron, które zostały zaindeksowane przez wyszukiwarkę. Dostęp do tej informacji możesz uzyskać poprzez:

site:nazwa.strony.pl

Istotnym parametrem przy pozycjonowaniu jest tzw. Back  Link (czyli ilość linków prowadzących do naszego serwisu z innych stron). Jest to uniwersalny wskaźnik (działający oprócz Google takż na stronie Yahoo).

Polecenie do sprawdzenia liczby backlinków wygląda następująco:

bl:nazwa.twojej.domeny.pl

Google pozwala oczywiście na interpretację także innych komend, ale opiszę je przy następnej okazji.

Podobne wpisy:

1. Google wie wszystko… (część 2)
2. Jak stworzyć własną wyszukiwarkę Google?
3. Sprawdzanie pozycji strony w Google na wybrane słowo kluczowe